Son yıllarda göç ve iltica yönetiminin giderek dijital gözetim teknolojilerine dayandığı görülmektedir. Cep telefonu incelemeleri, sosyal medya takibi, yüz tanıma, biyometrik veri tabanları, GPS takibi, drone ve termal kameralar ile yapay zekâ destekli karar sistemleri, mültecilerin ve sığınmacıların yalnızca sınırda değil, iltica süreci ve günlük yaşamları boyunca izlenmesine imkân verebiliyor.

Bu teknolojiler kimlik tespiti ve güvenlik amacıyla kullanılabilse de mahremiyet, ifade özgürlüğü, ayrımcılık yasağı, adil prosedür ve etkili itiraz hakkı açısından ciddi riskler doğuruyor. Özellikle telefon ve sosyal medya verilerinin bağlamından koparılarak iltica dosyasında kullanılması, biyometrik veya dil tanıma sistemlerinin hata yapması ve algoritmaların hangi kriterlerle karar süreçlerine etki ettiğinin bilinmemesi önemli sorunlar arasında.

Mülteciler açısından temel mesele, yalnızca hangi verilerin toplandığı değil; bu verilere dayanarak verilen kararların ne kadar doğru olduğu, verilerin kimlerle paylaşıldığı, hangi algoritmalar tarafından işlendiği ve iltica, gözaltı veya sınır dışı kararlarını nasıl etkilediğidir. Bu nedenle dijital göç yönetiminde şeffaflık, insan denetimi ve etkili itiraz mekanizmaları temel güvenceler haline gelmelidir.