Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) İkinci Dairesi, Komite sıfatıyla verdiği 16 Aralık 2025 tarihli Bozyokuş ve Diğerleri / Türkiye kararında (başvuru no. 39586/20 ve 131 diğer başvuru), Türk makamlarının “FETÖ/PDY” olarak nitelendirdiği yapılanmayla bağlantılı olarak TCK m. 314/2 uyarınca “silahlı terör örgütü üyeliği” suçundan mahkûm edilen toplam 132 başvurucu bakımından, başvurucuların AİHS m.7 (kanunsuz suç ve ceza olmaz) ve AİHS m.6/1 (adil yargılanma hakkı) kapsamındaki şikâyetlerini incelemiştir.

Mahkeme; mahkûmiyetlerin esasen ByLock kullanımına dayandırıldığını, yerel yargının ByLock’un yalnızca örgüt üyelerince kullanılan bir araç olduğu ve ByLock tespiti yapılan herkesin yalnız bu gerekçeyle TCK 314/2’den mahkûm edilebileceği yönünde “tek tip ve küresel” bir yaklaşıma dayandığını tespit etmiştir. Ayrıca bazı dosyalarda ByLock’a ek olarak; itiraf/mesaj içerikleri, tanık beyanları, sendika/dernek-vakıf üyelikleri, Bank Asya işlemleri, belirli yayınlara sahip olma, seyahat ve giriş-çıkış kayıtları, bağışlar, gösteri/örgütsel faaliyet iddiaları, sosyal medya paylaşımları, yurt/konutlarda ikamet, Kakao Talk/Eagle gibi uygulamalar, HTS kayıtları ve diğer dijital veriler ile istihdam/üyelik ilişkileri gibi unsurların da delil olarak kullanıldığını belirtmiştir.

Mahkeme, Hükümetin “Yalçınkaya bulgularının genelleştirilemeyeceği” ve her dosyanın kendi koşullarında değerlendirilmesi gerektiği yönündeki itirazlarını değerlendirmiş; buna rağmen, Demirhan ve Diğerleri kararında ayrıntılı olarak açıklanan gerekçelerle Yüksel Yalçınkaya kararındaki (özellikle ByLock’un suçun tüm unsurlarını otomatik olarak karşıladığı varsayımına dayanan) bulgulardan sapmayı gerektiren bir neden bulunmadığı sonucuna varmıştır. Bu çerçevede AİHM, yerel mahkemelerin ByLock kullanımını suçun bütün unsurlarının kesin kanıtı olarak kabul eden yaklaşımının, ByLock kullanıcılarına fiilen objektif sorumluluk yüklediğini ve bunun AİHS m.7’de güvence altına alınan hukuka uygunluk/öngörülebilirlik ilkesiyle bağdaşmadığını belirterek

• AİHS m.7’nin ihlal edildiğine karar vermiştir.

Buna karşılık, m.7 ihlali tespitinin gerekçeleri ve davanın özel koşulları ışığında, m.6/1 dâhil diğer şikâyetler yönünden kabul edilebilirlik ve esas incelemesi yapılmasını gerekli görmemiştir.

AİHS m.41 bakımından Mahkeme, ihlal tespitinin manevi zarar yönünden tek başına yeterli ve adil tatmin oluşturduğunu kabul etmiş; masraf ve giderler yönünden de bu tür “takip başvuruları” için ayrıca bir hüküm kurmamıştır. Bununla birlikte, başvurucuların CMK m.311/1-f uyarınca iç hukukta yargılamanın yenilenmesini talep edebileceklerini ve talep edilmesi hâlinde yargılamanın kararın “sonuçları ve ruhu” ile uyumlu biçimde yenilenmesinin ilke olarak en uygun giderim yolu olduğunu kaydetmiştir. Bu karar yayınlandığı gün itibariyle kesin karar niteliğindedir.